Сцените од ТИКВЕШИЈАТА кои деновиве ја потресоа македонската јавност не се само симбол на индивидуален револт, туку кастрофален доказ за колапсот на аграрната политика. Видеото на кое лозари со моторни пили ги сечат сопствените лозови насади ги соголи сите празни ветувања на Владата предводена од Христијан Мицкоски.
Додека земјоделците со децении го вложуваат својот труд, пот и ресурси во одгледувањето на препознатливиот македонски „Вранец“, денес се соочуваат со тотална безизлезност. Откупните цени кои им се нудат не само што не ги покриваат основните трошоци за производство (ѓубрива, заштитни средства, гориво и труд), туку го сведуваат земјоделскиот труд на чиста загуба.
„Кога маката ќе те натера со сопствена рака и со моторна пила да го уништиш она од кое го храниш семејството, тоа не е само револт — тоа е капитулација на државните институции пред земјоделците.“
Изостанок на институционална заштита и гарантиран пласман
Она што најмногу ги боли производителите е тоталното отсуство на системска поддршка. Владата на Мицкоски, и покрај глорифицираните најави за заштита на домашното производство, покажа целосна неспособност да обезбеди сигурен пласман и достоинствени откупни цени. Без навремена интервенција, без контрола врз откупните пунктови и без стратегија за извоз, македонското грозје останува да гние на лозите или да се продава под секоја цена.
Лозарите со право го насочуваат својот гнев кон властите. Наместо да ги заштити стратешките гранки како лозарството, државната политика ги остави земјоделците на милост и немилост на пазарните манипулации. Оваа пасивност и игнорирање на реалните проблеми директно води кон уништување на руралните средини и трајно напуштање на оваа традиционална гранка.
Катастрофални последици за македонскиот аграр
Уништувањето на лозовите насади не е само краткорочен протест — тоа е трајна штета за македонската економија. За еден лозов насад да достигне полн род се потребни години одржување и инвестиции. Сечењето на стеблата со моторни пили ги симболизира длабоките рани што неповолните политики ги нанесуваат врз земјоделието.
Ако Владата под итно не преземе конкретни мерки за поддршка, субвенционирање и гарантиран откуп, македонскиот „Вранец“ и целото лозарство ризикуваат целосно исчезнување. Загубата на земјоделците денес е директна одговорност на тие што управуваат со државата, а цената на оваа негрижа ќе ја платат сите граѓани.
Видео:
